De Emmaüsgangers

“Zoals men ijzer scherpt met ijzer, zo scherpt de ene mens de ander” (Spr. 27:17).

Na een langdurig proces in de natuur – gewoon aan de boom – van slijpen en schuren sluiten deze twee takken nu bijna naadloos tegen elkaar aan. Toen ik na een hevige herfststorm de ene beschadigde tak op de grond vond, wist ik dat er nog een andere tak was die ik ook moest vinden. Het was even zoeken. Uiteindelijk bevond het zich dichterbij dan verwacht. Toen ben ik het gaan bewerken tot een samengesteld beeld.

Als we naar de vorm kijken kost het weinig moeite om twee mensen in dit beeld te herkennen. En misschien zie je wel meer opvallende dingen. Het beeld prikkelt mij om de eenvoud die het ademt en daardoor straalt het ook een enorme rust uit. Hierbij moet ik aan het verhaal denken van twee mensen die onderweg zijn naar de plaats Emmaüs. Ze kwamen uit Jeruzalem waar Jezus was opgestaan uit de dood. Ze vroegen zich af of zoiets mogelijk was. Opeens loopt er iemand met ze mee en deze persoon doet mee aan het gesprek. Hij geeft antwoorden die er toe doen. Als ze dan aankomen op de plek waar ze moeten zijn wordt de gast uitgenodigd om mee te eten. Daar krijgen ze door dat het Jezus is die met hen spreekt. (Luc. 24:13-35) Je ziet er twee, maar er zijn dus drie.

Een ander aspect waar ik bij werd bepaald tijdens het bewerken gaat over relaties. In onderlinge relaties zouden we niet bang moeten zijn om elkaar beter te leren kennen. De praktijk leert dat er van alles kan ‘steken of schuren’ waardoor we liever weglopen dan elkaar te bevragen of de hand te geven of te omhelzen. Er is wijsheid, geduld, trouw, aanvaarding, creativiteit en soms hulp nodig om van elkaar te leren genieten. Als iemand verstoten wordt of iemand loopt weg, is er alleen nog plaats voor leegte. Wellicht bestaat er iemand waarmee al te lang geen echt contact mee is geweest. Doe er iets mee…